--> سپس پيامبر صلى الله عليه وآله فرمود : « برادرم ، مژده ده كه زندگى ومرگ تو همراه من است ، تو برادر ، وصى ، وزير ووارث منى ، تو بر سنّت من جنگ خواهىكرد . تو نسبت به من همچون هارون نسبت به موسى هستى ، تو از هارون خوب تأسى كن آن هنگامى كه قومش اورا تضعيف كردند ، بر عليه أو تظاهر كردند ونزديك بود اورا بكشند . در مقابل ظلم قريش نسبت به تو وتظاهرشان بر عليه تو صبر كن ، كينه‌هايى كه در سينهء آنان است ! كينه‌هاى جنگ بدر وانتقام‌جويى جنگ أحد مىباشد ! هنگامى كه موسى ، هارون را به عنوان جانشين خود در ميان قومش برگزيد وچنين دستور داد كه اگر گمراه شدند ويارانى پيدا كرد تا به كمك آنان با آن‌ها جهاد كند ، بجنگد واگر كسى را نيافت دست نگه‌دارد ، خون خود را به هدر ندهد وبين آنان هم تفرقه نيندازد . تو نيز چنين كن : اگر يارانى يا فتى با آنان جهاد كن ، واگر نيافتى دست باز دار وخونت را هدر مده ، چون اگر با آنان مقابله كنى تورا مىكشند ! دانسته باش كه اگر ، در صورتي كه يارى نيافتى ، دست باز ندارى وخون خود را حفظ نكنى از آن ترس دارم كه مردم به پرستش بت‌ها وانكار پيامبرى من بازگردند ! تو با حجت ودليل براي آنان استظهار كن ، بگذار دشمنان تو وكساني كه بر عليه تو قيام كرده‌اند هلاك شوند وعامه وخاصه تسليم شوند . اگر روزى يارانى يا فتى كه كتاب خدا وسنّت را بر پا نمايى در مقابل تأويل قرآن ، جنگ كن همان طورى كه براي تنزيل آن جنگيدى . هركس از أمت كه با تو يا يكى از جانشينانت عداوت ودشمنى كند وتو را انكار نمايد وديني بر خلاف ديني كه شما بر آن هستيد اختيار نمايد ، هلاك مىشود . » علي عليه السلام در ادامهء نامه چنين نوشت : « اى معاوية ! به جان خودم قسم ، اگر بر تو ويا طلحه ويا زبير رحمتي بفرستم ، ترحم واستغفار من براي شما باطلى را حق نمىكند ، بلكه خداوند ترحم واستغفارم را براي شما لعنت وعذاب قرار مىدهد . تو وطلحه وزبير ، نه جرم‌تان پست‌تر ، نه گناهتان كوچك‌تر ونه بدعت وگمراهىتان سبك‌تر از آن‌كسى است كه شما را بدين‌جا رسانيده ، همچنين آن رفيقت ( عثمان ) كه به خون‌خواهى أو برخاسته‌اى . آنان‌كه راه را براي ظلم به ما اهل‌بيت برايتان باز كردند وشما را بر گردن ما سوار كردند ، خداوند تبارك وتعالى مىفرمود : « ألم ترَ إلى الّذينَ أُوتوا نَصيباً من الكِتابَ يُؤمِنُونَ بالجِبْتِ والطّاغوتِ ويقولونَ للّذينَ كفرُوا هؤلاء أهدى من الّذينَ آمَنُوا سَبيلًا » ؛ يعنى : « آيا نمىبينى آنان را كه نصيبي از كتاب يافته‌اند ، به جبت وطاغوت ايمان مىآورند وبه آنان كه كافر شده‌اند مىگويند : اينان راهشان از راه كساني كه ايمان آورده‌اند هدايت يافته‌تر است . » ونيز مىفرمايد : « أولئِكَ الّذينَ لعنَهُم اللَّهُ ومَن يلعن اللَّه فلَن تَجِدَ لَهُم نصيراً أم لهُم نصيبٌ من المُلكِ فإذاً لايؤتونَ النّاس نقيراً أم يحسدونَ النّاسَ على ما آتاهم اللَّه من فضلِه » ؛ يعنى : « اينان همان كسانىاند كه خدا آنان را لعنت كرده وهركس خدا اورا لعنت كند ، يارى براي أو نخواهى يافت ، بلكه نصيب از پادشاهى خواهند داشت كه آن موقع به مردم ذرّه‌اى نمىبخشند ، بلكه بر مردم نسبت به آنچه خداوند از فضيلتش به آنان عطا فرموده حسد مىورزند . » ما همان مردميم ، ماييم كه نسبت به ما حسد مىورزند . خداوند عز وجل مىفرمايد : « فقدآتينا آل إبراهيمَ الكتابَ والحكمةَ وآتيناهُم مُلكاً عظيماً » ؛ يعنى : « ما به آل إبراهيم كتاب وحكمت داديم وحكومت عظيمى به آنان عطا كرديم . » منظور از حكومت عظيم همان